Ik maakte me klaar.
« Ik heb de brieven gevonden, de brieven die jij aan hem schreef. »
« Oh. »
« Ik heb er eentje gelezen. Ik hoop dat het goed is. »
« Dat is meer dan oké. »
Ze begon te huilen. « Ik wil dat je weet… ik vergeef je. Ik denk het echt. »
Dit was een plotwending die ik niet had verwacht.
Geen kanker. Geen vergadering.
Maar de stille, constante warmte van vergeving, het soort dat zich aandient en blijft hangen.
Er is een half jaar verstreken en ik ben er nog steeds.
Ik weet dat dit niet eeuwig zal duren.
Maar elke ochtend word ik wakker en hoor ik Elijah giechelen en Mira neuriën in de keuken.
Soms geeft het leven ons genoeg tijd om te regelen wat het belangrijkst is.
En als dat gebeurt, houd vol. Je verschijnt. Je blijft.
Want tweede kansen komen niet in lintjes verpakt. Ze komen in kapotte telefoons, ziekenhuiskamers en krijtdraken op terrassen.
En ze zijn alles waard.
Als je een wrok koestert, bel me dan.
Als iemand met nederigheid in zijn hart wil terugkeren, laat hij dan luisteren.
Het wist het verleden misschien niet uit, maar het kan wel het einde veranderen.
Als dit verhaal je heeft geraakt, deel het dan met iemand die vandaag hoop nodig heeft.
En vergeet niet om te liken als jij gelooft in tweede kansen.
