Moja córka zbudowała to gniazdo.
Przycisnęłam dłoń płasko do klepiska, ogarnięta falą emocji, inną niż żal, w którym tonęłam. To uczucie mnie nie pochłonęło. Uniosło mnie, na tyle, by móc oddychać.
Kotka obserwowała mnie uważnie, jej zielone oczy patrzyły spokojnie i nieruchomo. Nie syknęła ani nie cofnęła się. Nie spięła się, gdy podszedłem bliżej. Zupełnie jakby wiedziała, kim jestem.
„Ufałeś jej” – wyszeptałem. „Prawda?”
Kotka powoli mrugnęła, po czym znów usiadła obok swoich kociąt, rozluźniając się.
Baxter zrobił krok naprzód, merdając ogonem raz i delikatnie powąchał maleńki kłębek futra. Kocięta poruszyły się, ale nie płakały. Czuły się bezpiecznie.
Wiedział.
W jakiś sposób Baxter wiedział o tym od samego początku.
Był częścią tej cichej rutyny, tego sekretnego świata, który Lily zbudowała, nie prosząc o pochwały ani pozwolenie. Sprowadzenie mnie tutaj wydawało się celowe, jakby dokańczał coś, czego Lily nie miała okazji dokończyć.
Długo tam siedziałam, obserwując miarowe unoszenie się i opadanie maleńkich piersi kociąt. Cisza w kurniku nie była tak ciężka jak w moim domu. Nie była przepełniona nieobecnością.
Było pełne obecności.
W końcu wyciągnąłem rękę, poruszając się powoli i ostrożnie. Kotka nie odsunęła się, gdy delikatnie głaskałem ją po futerku. Była ciepła. Żywa. Prawdziwa.
„Jesteś już bezpieczna” – mruknąłem, choć nie byłem pewien, czy mówię do niej, czy do siebie.
Jedno po drugim podnosiłam kocięta, tuląc je do siebie. Były niemożliwie małe, ich ciała były lekkie, ale pełne życia. Kotka poszła za mną bez oporu, wchodząc w zgięcie mojego ramienia, jakby całkowicie mi ufała.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
